چه بگویم؟ ترجمان چه باشم؟

سلام.برگشتم چون فکر می کردم هنوز حرفهای زیادی برای گفتن دارم حرفهایی که یک سال و اندی سر دلم موندن.حرفهایی که هیچ وقت نزدم ومطمئنم هیچ وقت دیگه هم نمی تونم بزنم.

((حس می کنم باید راهی برای ترجمه زندگی ام به کلماتی آشنا و قابل درک پیدا کنم اگر نه بقیه حرفم را نمی فهمند اما من آن کلمات را پیدا نمی کنم ومردم هم تجربه مشابهی در زندگی شان نداشته اند وفقط شاید آنها را در فیلم ها دیده اند وگاهی طوری نگاهم می کنند که انگار از حرفهایم هــــــــــــــــــیچ نفهمیده اند)) یاد اولریکه در این شب زمستانی

کلمه هایی که وسط شعرهای نیمه کاره خط می خورن پرانتز هایی که بسته نمیشن...ولی باز برگشتم.برگشتم با حرفهای تکراری وشعرهای تازه..

قهر پاییز قسمت من شد

پاییز شروع شد دوباره درد مدرسه رفتن..وحشت از نشستن سر کلاس دینی...حفظ کردن صیغه های عربی.تنها راه ممکن اینه که چند ماهی نقش یه بره ی احمقو بازی کنم نقشی که خیلی هامون مجبوریم تو این مملکت بازی کنن واونقدر پشت نقاب این نقاش ها می مونیم که پیر میشیم...                                  

((بزرگ میشدم ودر این میان عروسک بزرگم مثل ملکه ی عروسک های جهان در اتاق من با آن لباس های بی نظیر بیرون از جهان ما نشسته بود او را با خودم فقط به مهمانی ها تولد می بردم کم کم عروسک ها از دنیای ما نا پدید شدند وکشو ها و وقفسه ها  و جعبه های مقوایی را پر کردند.چشم به زدم، ازدواج کردم،ودخترم را میان عروسک ها دیدم))عروسکی پیر شد،اسلاونکا دراکولیچ

شعر...

واین هم از سپیدی که بعداز مدتها اومده و خیلی وقت بود منتظرش بودم.دوست دارم دوباره به دنیای شعرای سپیدم برگردم دیگه هیچی ندارم جز اینکه بخونید ونظر بدین....همین!

.

.

.

.

این یک گزارش آب وهواست

صدای مرا از ته چاه می شنوید

خفگی از سطرها سر رفته است

آنقدر که دیوارها بغلم می کنند

سقف کوتاه میشود

من کوتاه می آیم

اینجا مردی ست که هر بار

با کفش ها گشادش اتاق ر ا متر می کند

یاد تو می افتم

یاد سوال هایی که هیچ وقت خسته مان نمی کرد

اینکه کجای کتاب فارسی هستی؟

چند تا صد آفرین گرفته ای؟

این مرد اما سوال های تازه تری می پرسد

سوال های سختی که در باره شان فکر نکرده ام

نامم را....!

نشانی خانه ام را...!

گزارش لحظه به لحظه ی هواشناسی نشان می دهد

در این اتاق ابری ست که آرام در گلوی من می خزد

وتمام ستاره هایی که در تصاویر می بینید

شوخی های احمقانه ای هستند

که بر شانه های مرد سقوط کرده اند

سوال ها هر بار سخت تر می شوند

وهر بار که مرد سر می چرخاند

من یواشکی نفس میکشم

بالا می روم از رد قرمزی انگشت هاش

روی گونه ام

انگشت هایت روی گونه ام!

تصویر خفه تر از این

که بکشد روی پوست کشیده شب*

ناخن هایش را

بکشد ناخن هایم را...!

خفه تر حتی!

آنقدر که سقف کوتاه شود

مرد بلند

ومن باز یاد توبیفتم

که این روزها بوی کاغذ کاهی نمی دهی

وهر وقت که پنجره ها دهان باز می کنند

حرف تازه ای نداری

یاد خودم

که یادم تو را فراموش

آنقدر فراموش که از چشمهات افتاده باشم

افتاده باشم دراز به دراز کف اتاق

وبه خونی فکر کنم که گل کاشی ها را رنگ میکند

در این اتاق کسی ست

که با خشم تمام علامت سوال هایی که در دهانش ماسیده اند

نزدیک میشود

انگشت میکند پشت تمام نگاه هایی که به تو ختم می شود

بیرون می آورد مردمکی را

که برای همیشه به نقطه ای نا معلوم خیره می ماند

تصویر خفه تر از این؟

فکرش را بکن

افتاده باشی از چشم خودت

وقتی بهانه های زیادی برای گریه کردن داری

من همیشه به طرز احمقانه ای به یاد تو می افتم

حتی وقتی دراز به دراز خوابیده باشم

خون بریزم

باران ببارم

وتو باور نکنی این یک گزارش آب و هوا بیش نیست!

مهر90

از سه شنبه بدون حرف نویی     

می روم تا چهار شنبه شوم *

انجمن شهر چهار شنبه ها همین روزها شروع به کار می کنه انجمن رو دوست عزیزمون آقای رامین خسروی  اداره میکنن جلسه چهار شنبه ها توی حافظیه برگزار میشه امیدوارم حداقل بتونه بعد از سال ها برای اونایی که به ادبیات علاقه دارن یه جمع خوب وپر باری باشه راجع به ساعت جلسه وبقیه قضایا به محضی که مشخص شد توی همین پست اعلام میکنم.درضمن هانی فخرایی و ایمان ماهرعزیز بروز هستن

و آخر...

این شهر

شهر قصه های مادر بزرگ نیست

که زیبا و آرام باشد

آسمانش را

هرگز آبی ندیده ام

من از اینجا خواهم رفت

و فرقی هم نمی کند

که فانوسی داشته باشم یا نه

کسی که می گریزد

از گم شدن نمی ترسد.

رسول یونان

پ ن1:فروغ فرخزاد

پ ن:2:امید میرزایی